Mam nadzieje, że znajdzie się ktoś kto doszuka się w moich projektach czegoś interesującego. Jedyną aplikacją jaką byłbym w stanie dalej rozwijać (w nieznanym mi jednak czasie) jest LBPM, ale jak znajdzie się ktoś chętny do tego programu to równiesz zapraszam.

xset s off

Ustawienie czasu wygaszania (jeśli wcześniej było wyłączone – automatycznie włącza)

xset s 30

Czas podawany jest w sekundach. Polecenia te można dopisać do skryptów startowych (użytkownika – nie systemowych) na przykład .bashrc. Można też podpiąć pod skróty klawiszowe (jeśli chcemy np tymczasowo wyłączyć).

Można tak:

xset s off & notify-send "Wyłączono wygaszenie ekranu"

A można i tak:

xset s off && notify-send "Wygaszenie ekranu wydłużono o 15 minut" && sleep 900 && xset s on &

Co tylko przyjdzie do głowy.

W setterm mylące może być to, że czas podawany jest w minutach. Dodatkowo do wyboru mamy tylko zakres od 0 do 60 (z czego pierwsza pozycja służy do wyłączania). Np całkowite wyłączenie to:

setterm -blank 0

Taki wpis również umieszczamy w skryptach startowych – tym razem systemowym. Najlepszym miejscem do tego będzie /etc/rc.local. Zdaża się jednak, że i to nie działa – wtedy trzeba posłużyć się /etc/X11/xorg.conf, gdzie w sekcji Server Layout umieszczamy coś na podobieństwo:

Option "BlankTime" "0"
Option "StandbyTime" "0"
Option "SuspendTime" "0"
Option "OffTime" "0"

To już musi działać.

I tu zaczynają się schody. BE. Album z udziałem orkiestry już w zupełnie innym stylu. Płyta, którą osobiście słuchać mogę w kółko. Skoczne motywy (jak te z Imago) poprzeplatane z głębokimi utworami jak Lilium Cruentus czy Iter Impius, a wszystko łączące się w jedną całość. Ale… album, który jak sądziłem miałbyć odskocznią od ich standardowego grania, jakby naprowadził zespół na zupełnie nowe tory. Bo znowu – kolejny album, kolejny styl. Scarsick był dość nowoczesny i chociaż nie można powiedzieć, że jest to złe wydanie, sam musiałem się z nim trochę obyć. Nie od razu do mnie trafił w przeciwieństwie do poprzedników. Nie będę się tu rozwodził o takich „perełkach” jak America czy Disco queen bo ile głow tyle opini.

Tym sposobem dochodzimy do ostatniego EP – Linoleum. Moim zdaniem większość płyty kompletnie niesłuchalna. Na uwagę zasługuje conajwyżej utwór tytułowy, Mortar Grind i cover Yellow Raven – chociaż ten ostatni to też odrobinę przerost formy nad treścią. Jeśli EP miało przygotować słuchaczy do Road Salt One, to chyba się udało. Ja już wtedy obawiałem się o kolejną płytę. I mimo, że parę kawałków (np Sisters, Tell me where it hurts) naprawdę mi się podoba – album jako całość niezbyt do mnie przemawia. Gildenlow przedstawiał album jako nu-metal lat 70 (w dużym skrócie), a wyszło chyba gorzej niż przytoczony opis. Jeden wielki gar – wszystkiego po trochu i jakoś się to nie trzyma kupy. Poza tym… Melodifestivalen… poważnie?

Ale może jeszcze Daniel nas zaskoczy i Road Salt Two będzie powrotem na stare tory? Wątpie. Raz, że to niejako kontynuacja, a dwa, że Gildenlow strasznie zachwyca się pierwszą częścia. Pozostaje mieć nadzieje.

• Przenieść blog na jakiś inny serwer i odpowiednio go odpicować
• Stworzyć jakiś layout
• Rozszerzyć tematyke bloga
• Ponownie ruszyć z projektami

UPDATE:

Ze względu na brak kasy na serwer oraz czasu na zabawę z tym wszystkim blog zostanie tutaj. Jednak przeorganizuje go trochę.

• past dates are ignored (app will execute action after 1 minute)
• similar with setting current date – minimum is 1 minute.
• This is release candidate – something might not work properly.

As always – Download here

Głowne cechy:

• 2 poziomy zaawansowania generowanego hasła
• tryb cichy – zwraca samo hasło bez dodatkowych lini (można użyć do skryptów)
• dostępny tryb interaktywny.

Skrypt można pobrać stąd.

Pobieranie wybranej wartości.

Pobieranie wartości z aktualnie wybranego rzędu wcale nie jest takie trudne:

combobox=self.wTree.get_widget("combobox1") #przypisujemy widget z glade
model=combobox.get_model() #pobieramy wczesniej utworzony model
index=combobox.get_active() #pobieramy numer obecnie wybranego rzędu
print model[index][0] #wyswietlamy wartość pierwszej kolumny.
print model[index][1] # i wyswietlamy wartość drugiej kolumny
I tyle. Proste, nie?

Wejście z opcjami.

ComboBoxEntry generalnie jest dość podobne w budowie do zwykłego ComboBox. Należy jednak pamiętać, że trzeba ustalić która kolumna odpowiada za wpisywany tekst (entry). Przykład:

comboentry=self.wTree.get_widget("comboboxentry1")
model=gtk.ListStore(gtk.gdk.Pixbuf,str,str)
comboentry.set_model(model)
cell = gtk.CellRendererPixbuf()
comboentry.pack_start(cell,expand=False)
comboentry.add_attribute(cell, ' pixbuf', 0)
cell = gtk.CellRendererText()
comboentry.pack_start(cell, True)
comboentry.add_attribute(cell, ' text', 1)
cell = gtk.CellRendererText()
comboentry.pack_start(cell, True)
comboentry.add_attribute(cell, ' text', 2)
comboentry.set_text_column(1)#ustawiamy drugą kolumnę jako tą do wpisywania.


Jednak pobieranie tekstu z owego wpisu (entry) wygląda troszkę inaczej. Entry jest tutaj upakowane wewnątrz combobox’a więc należy zastosować taką sztuczkę:

print comboentry.child.get_text()

Odwołujemy się tutaj do widgetu potomnego, czyli entry, a nie samego comboboxentry.

Automatyczne dodawanie wartości do ComboBoxEntry.

Czasami zachodzi potrzeba automatycznego dodawania elementów do listy. Na przykład przy naciśnięciu klawisza enter. Oczywiście będzie to działać tylko w przypadku jednokolumnowej listy, więc utworzymy ją sobie prostszym sposobem, a następnie dla obiektu potomnego podpinamy sygnał:

comboentry=gtk.combo_box_entry_new_text()
comboentry.child.connect("key-press-event",self.combo_append)
Teraz przy naciśnięciu jakiegokolwiek klawisza w gtk.ComboBoxEntry powinno wywołać naszą funkcję:

def comb_append(self,widget,event):

Można jeszcze dodać warunek sprawdzający czy pole nie jest puste (w przeciwnym razie doda się pusty wpis), ale to już każdy powinien potrafić. Mam nadzieje, że wystarczająco wyjaśniłem obsługę i zasadę działania list rozwijanych.

Gdy chcemy użyć wbudowanej metody sortowania wystarczy:

model=sometreeview.get_model()
#pobieramy model elementu gtk.TreeView
model.set_sort_column_id(0,gtk.SORT_ASCENDING)

sometreeview to nasz, utworzony wcześniej obiekt gtk.TreeView.
Jaki widać używamy tu funkcji set_sort_column_id i przekazujemy do niej 2 argumenty:

• id kolumny, według której chcemy sortować naszą liste
• porządek sortowania – rosnąco lub malejąco (gtk.SORT_ASCENDING albo gtk.SORT_DESCENDING)

Należy zauważyć, że podana metoda jest nieczuła na wielkość znaków.

Jeśli chcemy by użytkownik miał wybór wg której kolumny sortować możemy zmieniać kolumnę sortowania po kliknięciu w nagłówek kolumny:

def on_column_clicked(model,id):

i dla każdej kolumny podpiąć jako sygnał:

somecolumn1.connect("clicked",on_column_clicked,1)

gdzie model to model oznacza kolumnę. Dla kolumn funkcja set_sort_column_id ma tylko jeden argument – numer kolumny. Jest to spowodowane zamienny porządkiem sortowania (klikniemy raz – jest rosnąco, klikniemy drugi raz – jest malejąco). Dla pewności możemy dopisać

sometreeview.set_headers_clickable(True)
gdyż glade nie zawsze poprawnie ustawia tą opcję.

Sortowanie czułe na wielkość znaków.

Gdy chcemy by nasze sortowanie było czułe na wielkość znaków samo set_sort_column_id niestety nie wystarczy. Należy stworzyć własną funkcję sortującą:

def my_sort_func(model, iter1, iter2, column):

Jest to bardzo prosta funkcja, która tylko wartości z podanej kolumny dla dwóch porównywanych wierszy (iter1,iter2)
W przykładzie podano numer kolumny jako zmienną (która jest przekazywana jako parametr funkcji), jednak można ustawić go na stałe ( np. data1=model.get_value(iter1,1) ).
Gdy metoda sortowania jest już gotowa, musimy podpiąć ją za pomocą:
model=sometreeview.get_model()
model.set_sort_func(1,my_sort_func,1)

Funkcja set_sort_func musi przekazywać conajmniej 2 argumenty:

• numer kolumny dla której zastosujemy funkcje sortującą
• nazwe naszej funkcji sortującej.

Dalej możemy przekazywać argumenty naszej funkcji. W typ przypadku jest to również numer kolumny. Należy pamiętać, że trzech pierwszych argumentów (model, iter1, iter2) nie podajemy, gdyż są one przekazywane automatycznie wraz z wywołaniem set_sort_func.

Sortowanie według 2 lub więcej kolumn na raz.

Czasami musimy posortować listę według dwóch kolumn na raz. Na przykład sortujemy według kolumny nr 1, a gdy wartości w tej kolumnie są takie same, sortujemy według kolumny nr 3. W tym celu musimy zmodyfikować naszą metodę sortowania. Na początek przykład gdzie numery kolumn ustawione są statycznie:

def my_sort_func(model, iter1, iter2):

#jesli są te same wartości
data1 = model.get_value(iter1,3)
data2 = model.get_value(iter2,3)
#pobieramy wartości z kolumny 3
#i sortujemy:

return cmp(data1, data2)

Jak widać jest to dość intuicyjne. A co jeśli chcemy by kolumnę nr 3 sortował w odwrotnym porządku? Wystarczy, że odwrotnie przypiszemy zmienne data1 i data2:

def my_sort_func(model, iter1, iter2):

return cmp(data1, data2)


I tyle. Teraz możemy troszkę zmodyfikować naszą funkcję. Będziemy sortować wg trzech kolumn, których numery będziemy przekazywać jako parametr. Dodatkowo wszystkie wartości będą nieczułe na wielkość znaków.

def my_sort_func(model, iter1, iter2, cols):

return cmp(data1, data2)

By sortowanie było nieczułe na wielkość liter użyjemy np funkcji lower(), która na potrzeby sortowania zamieni wszystkie wartości na małe znaki. Uwaga! Przy podaniu kolumny typu int (liczba) funkcja lower() zwróci nam błąd.
Podpinamy to na przykład za pomocą column1.set_sort_func(1,my_sort_func,[1,2,0]).W tym wypadku mamy kolejność sortowania:

1. według 1 kolumny
2. według 2 kolumny
3. według 0 kolumny.

Dlaczego kolumny podajemy jako listę? Gdyż set_sort_func przewiduje tylko jeden argument dodatkowy, a jeśli będzie nim lista, możemy przekazywać dowolną liczbę zmiennych.

Przykład

Na koniec prosty przykład: lista z czterema kolumnami, dla których (poza pierwszą) stosujemy potrójne sortowanie.
Efekt jest taki:

Cały kod programu jest dostępny tutaj, natomiast plik glade tutaj.

• Rosnąca z każdym wydaniem stabilność tego środowiska
• Funkcjonalność coraz bardziej zbliżona do tej z czasów 3.5
• Ciekawe rozwiązania
• Świeży i oryginalny wygląd
• Fakt, że lubię zmiany pod tym względem, poza tym w KDE ciągle się coś zmienia.

Screenshot 04.01.10

Jednym z ciekawych rozwiązań jakie najbardziej podobają mi się w KDE to powiadomienia z tacki systemowej. Wszystkie powiadomienia ładnie się wysuwają i chowają do tacki, a jak ktoś nie zdąży przeczytać to można je spowrotem wysunąć. Dolphin – menedżer plików też wygląda zachęcająco i dość dobrze działa na zdalnych katalogach (przez ssh choćby – na protokole fish). Także niektóre applety plazmy są ciekawe – widok katalogu – pokazany na screenie – pozwala na szybki podgląd i dostęp do plików bez otwierania dolphina.

Oczywiście nie jest to środowisko bez błędów. Nie podoba mi się na przykład zachowywanie ikon aplikacji GTK w tacce. Na zrzucie również widać rozjechaną ikone Pidgina… Kolejną rzeczą jest brak niektórych aplikacji na QT. Dla mnie nie ma póki co komunikatora dorównującego Pidginowi (czekam na Kadu z obsługą XMPP). Dobrego klienta mpd też mam problem znaleźć (korzystam z qmpdclient, ale czasami nie wiedzieć czemu… po prostu się wyłącza), których to pod GTK mamy całe mnóstwo: ario, sonata, gmpc. Inna rzecz… KDE jest ciągle w fazie bardzo intensywnego rozwoju – ma to swoje zalety, ale często dodawanie nowych ficzerów przedkłada się nad łatanie dziur i poprawianie tego co już jest.

Jak się dalej potoczy rozwój KDE – zobaczymy. Póki co używam i jestem zadowolony.